Η κρυονική συζητείται συχνά ως ένα τεράστιο ερώτημα: μπορεί ένας άνθρωπος να επανέλθει στη ζωή μετά την κρυοσυντήρηση;
Το ερώτημα αυτό είναι ανθρώπινα εύλογο, αλλά από τεχνική άποψη δεν αρκεί.
Συμπυκνώνει μια ολόκληρη αλυσίδα βιολογικών, οργανωτικών και θεσμικών προβλημάτων σε ένα απλό ναι ή όχι.
Ένας μηχανικός ξεκινά αλλού.
Ποιες προϋποθέσεις πρέπει να ισχύουν σε κάθε στάδιο; Τι μπορεί να μετρηθεί; Ποιες βλάβες είναι αναστρέψιμες και ποιες σβήνουν πληροφορία που κανένα μελλοντικό εργαλείο δεν θα μπορούσε να ανασυνθέσει;
Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν αποδεικνύει ότι η αναβίωση θα λειτουργήσει. Μας δίνει όμως έναν καλύτερο τρόπο να εντοπίσουμε πού θα μπορούσε να αποτύχει.
Η διάσπαση του προβλήματος σε μικρότερα κομμάτια
Η διαδικασία της κρυοσυντήρησης αρχίζει πριν ακόμη το πρόσωπο φτάσει στην εγκατάσταση φύλαξης.
Η ομάδα χρειάζεται έγκαιρη ειδοποίηση, τη νόμιμη εξουσιοδότηση, πρόσβαση στο πρόσωπο και οργανωμένη μεταφορά.
Μετά τη νομική διαπίστωση του θανάτου, η κυκλοφορία του αίματος έχει σταματήσει. Η παροχή οξυγόνου μειώνεται, ο μεταβολισμός διαταράσσεται και τα κύτταρα εισέρχονται σε μια εξελισσόμενη ακολουθία βλάβης.
Η ψύξη επιβραδύνει αυτή τη διαδικασία, αλλά από μόνη της δεν αποκαθιστά την κυκλοφορία ούτε κατανέμει το κρυοπροστατευτικό διάλυμα.
Η αιμάτωση πρέπει να φτάσει στους ιστούς μέσα από ένα αγγειακό σύστημα που μπορεί ήδη να είναι κατεστραμμένο, φραγμένο ή αλλοιωμένο από ασθένεια.
Το διάλυμα πρέπει να εισέλθει σε χρήσιμη συγκέντρωση χωρίς να προκαλέσει απαράδεκτη ωσμωτική καταπόνηση ή χημική τοξικότητα.
Στη συνέχεια, το σώμα πρέπει να ψυχθεί περνώντας από την υαλώδη μετάβαση, χωρίς υπερβολικό σχηματισμό πάγου ή θερμικές καταπονήσεις.
Η αποθήκευση πρέπει να παραμείνει σταθερή για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Ο φορέας που ευθύνεται για τον ασθενή πρέπει να παραμείνει χρηματοδοτούμενος, διοικούμενος και λειτουργικός.
Η υποθετική διαδικασία επαναφοράς θα απαιτούσε και άλλα στάδια: ελεγχόμενη επαναθέρμανση, απομάκρυνση των κρυοπροστατευτικών ουσιών, επιδιόρθωση των βλαβών, αποκατάσταση των λειτουργιών και ανάρρωση.
Κανένα μεμονωμένο πείραμα δεν απαντά σε όλο αυτό.
Η αξία της μηχανικής προσέγγισης δεν είναι ότι απλοποιεί το πρόβλημα, αλλά ότι επιτρέπει τον σαφή εντοπισμό των σημείων αποτυχίας.
Οι συγκεκριμένες αποτυχίες μπορούν να μελετηθούν.
Η ποιότητα της αρχικής ανταπόκρισης μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τα χρονολόγια των περιστατικών και τον δείκτη S-MIX.
Η κατανομή του κρυοπροστατευτικού μπορεί να εκτιμηθεί από δεδομένα αιμάτωσης και μετρήσεις αξονικής τομογραφίας. Η ψύξη μπορεί να αξιολογηθεί από τις καταγραφές θερμοκρασίας και όχι από μια εκ των υστέρων περιγραφή του περιστατικού.
Η υπερμικροσκοπική δομή του εγκεφάλου μπορεί να εξεταστεί με ηλεκτρονική μικροσκοπία, στο πλαίσιο ερευνητικών πρωτοκόλλων για τα οποία έχει δοθεί συναίνεση. Τα συστήματα αποθήκευσης μπορούν να ελεγχθούν ως προς τη χρήση αζώτου, τους συναγερμούς, τα αρχεία και τον θεσμικό διαχωρισμό.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το πλαίσιο αυτό αντιμετωπίζει την ισχαιμία, την αιμάτωση και την ψύξη ως διακριτά προβλήματα.
Αν τα ονομάσουμε όλα «η διαδικασία», κρύβεται η πληροφορία που χρειάζεται για να τα βελτιώσουμε.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Η πρόοδος δεν προαπαιτεί αναβίωση ανθρώπου
Υπάρχουν καλοί λόγοι να αντισταθούμε σε δύο αντίθετα σφάλματα.
Το πρώτο είναι να απορρίψουμε κάθε αποτέλεσμα επειδή κανένας άνθρωπος δεν έχει αναβιώσει. Το δεύτερο είναι να θεωρήσουμε την πρόοδο σε ένα συστατικό απόδειξη ολόκληρης της πρότασης.
Και οι δύο αυτές θέσεις παρακάμπτουν την αναλυτική εξέταση των επιμέρους δεδομένων.
Το 2019, η μελέτη BrainEx αποκατέστησε τη μικροκυκλοφορία και ορισμένες μοριακές και κυτταρικές λειτουργίες σε απομονωμένους εγκεφάλους χοίρων τέσσερις ώρες μετά τον θάνατο.
Οι ερευνητές παρατήρησαν διατηρημένη κυτταρική αρχιτεκτονική, ενεργό μεταβολισμό και αυθόρμητη συναπτική δραστηριότητα. Δεν παρατήρησαν συνολική ηλεκτρική δραστηριότητα συνδεδεμένη με τη συνείδηση.
Το εύρημα του BrainEx αμφισβήτησε την απλοϊκή αντίληψη ότι όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα περνούν το ίδιο μη αναστρέψιμο όριο μέσα σε λίγα λεπτά.
Δεν απέδειξε την επαναφορά της συνείδησης ή της προσωπικής ταυτότητας, ούτε ήταν πείραμα κρυοσυντήρησης.
Το 2022, το OrganEx διεύρυνε μια συναφή ερευνητική γραμμή. Μετά από μία ώρα θερμής ισχαιμίας σε χοίρους, το σύστημα αποκατέστησε επιλεγμένες κυτταρικές διαδικασίες και μείωσε τον κυτταρικό θάνατο σε αρκετά όργανα.
Και σε αυτή την περίπτωση, η μελέτη OrganEx αφορούσε την αποκατάσταση επιμέρους κυτταρικών λειτουργιών μετά από ισχαιμία. Δεν επρόκειτο για αναβίωση ολόκληρου του σώματος.
Το 2023 σημειώθηκε πρόοδος σε ένα ακόμη επιμέρους σκέλος του προβλήματος.
Ερευνητές υαλοποίησαν νεφρά αρουραίων, τα αποθήκευσαν έως 100 ημέρες, τα επανάθέρμαναν με νανοσωματίδια και τα μετέφεραν σε αρουραίους των οποίων τα φυσικά νεφρά είχαν αφαιρεθεί.
Τα μεταμοσχευμένα όργανα διατήρησαν στη ζωή τα ζώα. Η νεφρική λειτουργία αποκαταστάθηκε τις επόμενες εβδομάδες.
Η μελέτη για τη νανοεπαναθέρμανση έχει σημασία, επειδή η επαναθέρμανση αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην κρυοσυντήρηση οργάνων.
Είναι επίσης μελέτη σε νεφρά αρουραίου.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μεγαλύτερος και πιο ανομοιογενής, ενώ η διατήρησή του συνδέεται άμεσα με ζητήματα μνήμης και προσωπικής ταυτότητας. Ένα ολόκληρο ανθρώπινο σώμα εισάγει διαφορετικούς περιορισμούς μεταφοράς θερμότητας και αιμάτωσης.
Η κλιμάκωση δεν είναι υποσημείωση. Αλλάζει το πρόβλημα.
Παρ’ όλα αυτά, τα αποτελέσματα αυτά έχουν σημασία, επειδή μετατοπίζουν τη συζήτηση από γενικούς ισχυρισμούς για όσα η βιολογία «δεν μπορεί» να αποκαταστήσει σε πιο συγκεκριμένα ερωτήματα για τις συνθήκες, τις μεθόδους και την κλίμακα.
Η επιδιόρθωση εξαρτάται από τη διατηρημένη πληροφορία
Ας υποθέσουμε ότι η ιατρική του μέλλοντος θα μπορεί να επιδιορθώνει κύτταρα με εξαιρετική αποτελεσματικότητα.
Ακόμη και τότε, η επιδιόρθωση θα χρειαζόταν ένα πρότυπο αναφοράς.
Αν ένα αγγείο έχει υποστεί ρήξη, η γύρω ανατομική δομή μπορεί να δείξει πώς πρέπει να αποκατασταθεί. Αν ένα συναπτικό δίκτυο έχει χαθεί, η επιδιόρθωση μπορεί να μην διαθέτει κανένα ίχνος από το οποίο να καθοδηγηθεί.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε βλάβη και απώλεια πληροφορίας.
Ένα φθαρμένο βιβλίο μπορεί να αποκατασταθεί όσο τα γράμματα παραμένουν ευανάγνωστα. Μια σελίδα που έχει γίνει στάχτη δεν γίνεται αναγνώσιμη μόνο επειδή ο συντηρητής διαθέτει καλύτερα εργαλεία.
Η αναλογία έχει ασφαλώς τα όριά της, όμως το ερώτημα είναι σαφές: διατηρεί η σημερινή συντήρηση επαρκή στοιχεία της φυσικής δομής στην οποία στηριζόταν η προσωπική ταυτότητα;
Η επιστήμη δεν γνωρίζει ακόμη την πλήρη απάντηση.
Οι μνήμες δεν αποθηκεύονται σαν ένα απλό αρχείο σε ένα μόνο σημείο. Η συναπτική συνδεσιμότητα έχει σημασία, αλλά ίσως το ίδιο και η συναπτική ισχύς, οι μοριακές καταστάσεις, η κυτταρική γεωμετρία και άλλες βιολογικές μεταβλητές.
Η αβεβαιότητα αυτή εξετάζεται στο άρθρο «μνήμη, ταυτότητα και εγκέφαλος».
Αυτό αλλάζει τον στόχο της αξιολόγησης της ποιότητας.
Ένας αξιόπιστος δείκτης πρέπει να δείχνει περισσότερα από το ότι το σώμα ψύχθηκε. Πρέπει να ελέγχει δείκτες υποκατάστασης για τη δομική διατήρηση σε αρκετές κλίμακες.
Αυτό σημαίνει συνδυασμό χρονοδιαγραμμάτων, φυσιολογικών δεδομένων, κατανομής κρυοπροστατευτικού, απεικόνισης και, όπου είναι ηθικά και πρακτικά δυνατό, μικροσκοπίας.
Καμία μεμονωμένη μέτρηση δεν πιστοποιεί ένα διατηρημένο άτομο.
Αρκετές ατελείς μετρήσεις μπορούν παρ' όλα αυτά να αποκαλύψουν αδύναμες διαδικασίες και να στηρίξουν καλύτερες.
Η μηχανική διακρίνει επίσης ένα όριο από μια κακή εφαρμογή.
Αν το κρυοπροστατευτικό δεν φτάσει σε μια περιοχή, η αιτία μπορεί να είναι αγγειακή απόφραξη, ανεπαρκής πίεση, κακός καθετηριασμός ή πρωτόκολλο που δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Αυτές οι εξηγήσεις υποδεικνύουν διαφορετικές απαντήσεις.
Ένα φυσικό όριο λέει ότι ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί υπό τις σχετικές συνθήκες. Μια αποτυχία στην εφαρμογή δείχνει ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια δεν πέτυχε τον στόχο.
Η σύγχυση των δύο παράγει εσφαλμένη βεβαιότητα και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Ένα επιτυχημένο πείραμα σε μικρό όργανο δεν καταργεί ένα όριο κλιμάκωσης στον άνθρωπο. Ένα ανεπαρκώς ελεγχόμενο περιστατικό στην πράξη δεν αποδεικνύει ότι κάθε καλύτερα ελεγχόμενη διαδικασία θα αποτύχει με τον ίδιο τρόπο.
Τα στοιχεία πρέπει να συνοδεύονται από σαφή όρια ερμηνείας: είδος, όργανο, θερμοκρασία, χρονική καθυστέρηση, διάλυμα, μέτρηση και τελικό σημείο.
Αυτή η πειθαρχία μπορεί να καθυστερεί τις ανακοινώσεις προόδου, αλλά καθιστά τα συμπεράσματα πολύ πιο αξιόπιστα.
Ο φορέας αποτελεί μέρος του μηχανικού προβλήματος
Ακόμη και μια τεχνικά άρτια διαδικασία μπορεί να καταστεί άχρηστη, αν ο φορέας που τη διαχειρίζεται αποτύχει.
Η μακροπρόθεσμη αποθήκευση ανήκει, λοιπόν, μέσα στο μηχανικό μοντέλο και όχι έξω από αυτό, ως απλό επιχειρηματικό ζήτημα.
Ποιος φέρει τη νομική ευθύνη για τον ασθενή; Είναι το κεφάλαιο για τη φροντίδα των ασθενών διαχωρισμένο από τα οικονομικά της εταιρείας που ασκεί τη λειτουργική διαχείριση; Είναι οι λογαριασμοί και η διακυβέρνηση διαφανείς;
Μπορεί η αποθήκευση να συνεχιστεί σε περίπτωση διακοπής ρεύματος, αλλαγής προσωπικού, προβλήματος με προμηθευτή ή πτώχευσης;
Δεν υπάρχει φορέας χωρίς τρόπους αποτυχίας.
Το ζητούμενο είναι αν αυτοί οι τρόποι αποτυχίας έχουν εντοπιστεί, αν έχουν ληφθεί μέτρα περιορισμού τους όπου είναι δυνατό και αν υπάρχουν λύσεις που δεν εξαρτώνται από ένα μόνο πρόσωπο.
Οι δομές που χρησιμοποιούν το Tomorrow.bio, το Patient Care Foundation και το European Biostasis Foundation περιγράφονται στο άρθρο για το οικοσύστημα του Tomorrow.bio.
Αυτή η αρχιτεκτονική δείχνει ότι έχει γίνει προσπάθεια συστηματικού σχεδιασμού. Δεν εγγυάται, ωστόσο, ότι η φύλαξη θα συνεχιστεί επί αιώνες χωρίς διακοπές ή σοβαρές αναταράξεις.
Η ίδια μεθοδολογία θα έπρεπε να εφαρμόζεται σε κάθε στάδιο της βιοστάσης.
Ορίστε τον στόχο. Καταγράψτε τα δεδομένα εισόδου. Μετρήστε τα αποτελέσματα. Δημοσιεύστε αρκετές λεπτομέρειες, ώστε να είναι δυνατός ο ανεξάρτητος έλεγχος και η κριτική. Βελτιώστε τον πιο αδύναμο κρίκο.
Και ας παραμένει σαφές σε όλη τη διαδικασία: τίποτα από αυτά δεν αποδεικνύει ότι η αναβίωση είναι εφικτή.
Η δήλωση ενημερωμένης συναίνεσης του Tomorrow.bio αναφέρει ρητά ότι η αναβίωση ίσως να μη γίνει ποτέ δυνατή.
Η μηχανική δεν εξαλείφει αυτή την αβεβαιότητα.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφεύγουμε να επικαλούμαστε την αβεβαιότητα ως δικαιολογία για να εγκαταλείψουμε τη συστηματική μέτρηση.
Σε συντομία: Η βιοστάση είναι μια αλυσίδα από ξεχωριστά τεχνικά και θεσμικά προβλήματα. Η μηχανική μπορεί να μετρήσει και να βελτιώσει κάθε κρίκο, αλλά η πρόοδος σε επιμέρους κρίκους δεν αποδεικνύει ότι η αναβίωση ανθρώπων θα γίνει κάποτε δυνατή.
Περαιτέρω ανάγνωση