Μερικοί άνθρωποι καταλήγουν στη βιοστάση επειδή τους τρομάζει ο θάνατος.
Άλλους απασχολεί περισσότερο η άνοια, η απώλεια της μνήμης ή η σκέψη ότι θα χάσουν όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον.
Άλλοι δεν περιγράφουν καθόλου φόβο.
Τους αρέσει να είναι ζωντανοί. Το μέλλον τους ενδιαφέρει. Όταν η επιλογή θεωρείται πλέον αξιόπιστη και οικονομικά προσιτή, η απόφαση να υπογράψουν μοιάζει λιγότερο με μεγάλη αποκάλυψη και περισσότερο με το επόμενο λογικό βήμα.
Δεν υπάρχει ένα ενιαίο συναισθηματικό προφίλ πίσω από αυτή την απόφαση.
Ο φόβος μπορεί να δείξει τι έχει σημασία
Ο φόβος δεν αποτελεί απόδειξη ότι η κρυοσυντήρηση θα λειτουργήσει.
Μπορεί ωστόσο να αποκαλύψει τι δεν θέλεις να χάσεις.
Αυτό μπορεί να είναι η συνείδηση, ένα ημιτελές έργο, οι απλές πρωινές στιγμές ή οι άνθρωποι με τους οποίους η ζωή σου είναι δεμένη.
Ο φόβος μπορεί να αναδείξει αυτό που διακυβεύεται. Δεν μπορεί να μετρήσει την πιθανότητα να τη σώσει.
Η διάκριση γίνεται πιο δύσκολη σε περίπτωση σοβαρής ασθένειας.
Η αίσθηση του επείγοντος περιορίζει την προσοχή μας. Μια καθησυχαστική φράση φαίνεται πιο πειστική όταν η εναλλακτική είναι ο θάνατος.
Η ντροπή μπορεί να επηρεάσει την απόφαση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιος μπορεί να θεωρήσει την παραίτηση σοφία, απλώς επειδή δεν του αρέσει να νιώθει φόβο.
Καμία από τις δύο αντιδράσεις δεν καθιστά κάποιον ανίκανο να αποφασίσει.
Σημαίνει ότι πρέπει να έχεις υπόψη τα δεδομένα, ιδίως όταν το συναίσθημα είναι έντονο.
Διάβασε τους πιθανούς τρόπους αποτυχίας. Ρώτησε τι θα συμβεί αν η διαδικασία καθυστερήσει. Ζήτησε από έναν ανεξάρτητο άνθρωπο να ασκήσει κριτική στο σχέδιό σου.
Έπειτα ξανασκέψου το ερώτημα μια συνηθισμένη μέρα.
Η ελπίδα δεν είναι πρόγνωση
Η ελπίδα έχει καλύτερη φήμη από τον φόβο. Αυτό δεν την κάνει απαραίτητα καλύτερο οδηγό για την αλήθεια.
Είναι εύκολο να φανταστείς ένα ελκυστικό μέλλον: η ασθένεια έχει θεραπευτεί, η μνήμη παραμένει ακέραιη, αγαπημένοι άνθρωποι σε περιμένουν και η κοινωνία είναι έτοιμη να βοηθήσει.
Κάθε επιπλέον λεπτομέρεια κάνει την εικόνα να φαίνεται πιο πραγματική.
Η λεπτομέρεια δεν είναι πιθανότητα.
Η δήλωση ενημερωμένης συναίνεσης της Tomorrow.bio διευκρινίζει ότι η αναβίωση είναι σήμερα αδύνατη, ενδέχεται να μην καταστεί ποτέ δυνατή και δεν μπορεί να εκτιμηθεί αξιόπιστα η πιθανότητά της.
Η ελπίδα μετατρέπεται σε συλλογισμό υπαγορευμένο από την επιθυμία, όταν η επιθυμία για ένα μέλλον γίνεται σιωπηρά προσδοκία.
Αυτό το λάθος μπορεί να παραμείνει κρυμμένο πίσω από σελίδες τεχνικής ορολογίας, αν το συμπέρασμα έχει προαποφασιστεί.
Η ελπίδα έχει, ωστόσο, έναν θεμιτό ρόλο.
Μπορεί να σου δείξει ποια αβέβαιη πιθανότητα αξίζει διερεύνησης. Μπορεί να στηρίξει ένα μακρό εγχείρημα του οποίου το αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο.
Απλώς δεν μπορεί να καθορίσει τα ευρήματα της έρευνας.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου…
Η απόφαση δεν χρειάζεται δράμα
Δεν παίρνει κάθε άνθρωπος αυτή την απόφαση μέσα σε πανικό ή με μεγαλειώδη αισιοδοξία.
Μερικές φορές το επιχείρημα ήταν πειστικό επί χρόνια, αλλά δεν υπήρχε πρακτικός τρόπος να προχωρήσει κανείς.
Έπειτα εμφανίζεται ένας πάροχος υπηρεσιών στην Ευρώπη. Η ασφαλιστική κάλυψη γίνεται εφικτή. Ένα δύσκολο ερώτημα βρίσκει σαφή απάντηση. Μια θεωρητική προτίμηση μπορεί επιτέλους να μετατραπεί σε πρακτική διευθέτηση.
Η συναισθηματική αντίδραση μπορεί να έρθει μετά τη σκέψη και όχι πριν από αυτήν.
Ένα άτομο νιώθει ανακούφιση. Ένα άλλο νιώθει γαλήνη. Ένας τρίτος μπορεί να μη νιώθει πολλά, επειδή εκκρεμούν ακόμη τα έγγραφα ή η χρηματοδότηση.
Κανένα από αυτά τα συναισθήματα δεν αποδεικνύει ότι η απόφαση είναι σωστή.
Δείχνουν όμως γιατί το δίπολο «φόβος εναντίον ελπίδας» είναι υπερβολικά απλοϊκό.
Κάποιος μπορεί να έχει επιφυλάξεις για την τεχνική εφικτότητα και, παρ’ όλα αυτά, να θέλει να έχει αυτή την επιλογή. Μπορεί να απολαμβάνει τη σημερινή ζωή χωρίς να ονειρεύεται την αθανασία.
Μπορεί να δράσει χωρίς να νιώθει βεβαιότητα, ηρωισμό ή ότι έχει μεταμορφωθεί.
Αυτή η πιο ήρεμη διαδρομή αξίζει προσοχή, γιατί μοιάζει με πολλές άλλες σοβαρές αποφάσεις της ζωής.
Μαθαίνεις όσα χρειάζεται να μάθεις. Αποφασίζεις ποια αβεβαιότητα μπορείς να ανεχθείς. Έπειτα ένα πρακτικό εμπόδιο εξαφανίζεται και ενεργείς.
Τα μικτά κίνητρα είναι φυσιολογικά
Δοκίμασε να ξαναδείς τους λόγους σου όταν ο θάνατος δεν σου φαίνεται κοντινός.
Ποιοι εξακολουθούν να σου ανήκουν; Ποιοι μοιάζουν δανεικοί από έναν πάροχο υπηρεσιών, έναν επικριτή ή μια διαδικτυακή κοινότητα;
Φαντάσου ότι η αναβίωση δεν καθίσταται ποτέ δυνατή. Αξίζει ακόμη η προσπάθεια, με το σημερινό της κόστος;
Τώρα φαντάσου ότι λες όχι και χάνεις οριστικά κάθε πιθανότητα που θα μπορούσε να διατηρήσει η διαδικασία.
Ποια ενδεχόμενη μεταμέλεια θα ήταν δυσκολότερο να αποδεχτείς;
Δεν προσπαθείς να εξαλείψεις το συναίσθημα. Ελέγχεις αν η απόφασή σου προϋποθέτει να αγνοήσεις μία από τις πιθανές εξελίξεις.
Ο φόβος μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση επείγοντος. Η περιέργεια, η αγάπη ή η ελπίδα μπορούν να δώσουν κατεύθυνση. Η νηφάλια κρίση μπορεί να κρίνει πότε τα δεδομένα είναι επαρκή.
Κανένα από αυτά δεν πρέπει να αλλοιώνει τα γεγονότα.
Η σχέση ανάμεσα στα κοινά δεδομένα και τις προσωπικές αξίες αναλύεται στο άρθρο «Μια εγγενώς προσωπική απόφαση».
Το ευρύτερο επιχείρημα για την επιθυμία για περισσότερη ζωή παρουσιάζεται στο άρθρο «Για τη ζωή, τον θάνατο και το μέλλον».
Σύνοψη: Ο φόβος, η περιέργεια, η αγάπη και η ελπίδα μπορούν όλα να επηρεάσουν την απόφαση. Εξηγούν γιατί η βιοστάση έχει σημασία για σένα, αλλά δεν μπορούν να αποδείξουν αν η κρυοσυντήρηση ή η μελλοντική αναβίωση θα καταστούν εφικτές.
Περισσότερα άρθρα