Φανταστείτε δύο πόρτες.
Πίσω από την πρώτη βρίσκεται ένα μέλλον στο οποίο ίσως να μη φτάσετε ποτέ. Οι πιθανότητες είναι μικρές, η διαδρομή είναι ημιτελής και κανείς δεν μπορεί να σας πει πόσο θα διαρκέσει.
Η δεύτερη πόρτα είναι μόνιμα σφραγισμένη.
Αυτή είναι η διαίσθηση πίσω από τον ισχυρισμό ότι μια πιθανότητα 1% είναι απείρως καλύτερη από 0%.
Με πιθανότητα μηδέν δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο επιτυχίας. Μια θετική πιθανότητα, όσο μικρή κι αν είναι, αφήνει ανοιχτό ένα ενδεχόμενο.
Για όποιον εκτιμά ιδιαίτερα τη συνέχιση της ζωής, αυτή η διαφορά μπορεί να καθορίσει την απόφαση.
Όμως αυτό το σύνθημα είναι μόνο η αφετηρία του συλλογισμού, όχι το συμπέρασμά του.
Το 1% είναι παράδειγμα, όχι εκτίμηση
Κανείς δεν διαθέτει ένα τεκμηριωμένο ποσοστό για την ανθρώπινη αναζωογόνηση μετά τη σημερινή κρυοσυντήρηση.
Δεν υπάρχουν ιστορικά δεδομένα αναφοράς, επειδή τέτοια ανάκτηση δεν έχει επιτευχθεί ποτέ.
Οι μελλοντικές τεχνολογίες που θα απαιτούνταν για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν ακόμη. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε με βεβαιότητα ούτε τις επιτυχίες, ούτε τις αποτυχίες, ούτε καν όλα τα απαραίτητα βήματα.
Άρα το 1% δεν είναι εκτίμηση της Tomorrow.bio.
Είναι ένα νοητικό πείραμα: αν η πιθανότητα ήταν μικρή αλλά πραγματικά θετική, πόσο θα βάραινε αυτή η επιλογή για εσάς;
Αυτό το ερώτημα ξεχωρίζει δύο διαφωνίες που συχνά συγχέονται.
Κάποιος μπορεί να θεωρεί την πιθανότητα ουσιαστικά μηδενική, επειδή η σημερινή συντήρηση χάνει βασική πληροφορία ή επειδή η μελλοντική επανόρθωση φαίνεται απίθανη.
Κάποιος άλλος μπορεί να αποδέχεται τη μεγάλη αβεβαιότητα, αλλά να θεωρεί ότι τα σημερινά στοιχεία δεν επιτρέπουν να αποκλειστεί αυτή η δυνατότητα.
Διαφωνούν ως προς τα πραγματικά δεδομένα.
Δύο άλλοι άνθρωποι μπορεί να συμφωνούν ότι η πιθανότητα είναι μικρή και άγνωστη. Ο ένας πληρώνει για να διατηρήσει αυτή την επιλογή ανοιχτή, ενώ ο άλλος όχι.
Διαφωνούν για την αξία, το κόστος, ή και τα δύο.
Μια ελάχιστη πιθανότητα έχει σημασία μόνο αφού αποφασίσετε πόσο αξίζει για εσάς το πιθανό αποτέλεσμα.
Η δήλωση συνειδητής συναίνεσης της Tomorrow.bio αναφέρει ότι η αναζωογόνηση ίσως να μη γίνει ποτέ εφικτή.
Η αβεβαιότητα αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, ακόμη κι όταν το επιχείρημα χρησιμοποιεί έναν συγκεκριμένο αριθμό.
Αλλιώς, ένα απλό παράδειγμα μπορεί εύκολα να εκληφθεί ως πρόβλεψη.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
«Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...»
Υπάρχουν περισσότερα από δύο αποτελέσματα
Ένας πίνακας αποφάσεων με τις εκβάσεις «αναζωογονήθηκε» και «δεν αναζωογονήθηκε» είναι υπεραπλουστευτικός.
Τι θα μετρούσε ως επιτυχία;
Για ορισμένους, σημασία έχει η βιολογική συνέχεια. Θέλουν ο εγκέφαλος και το σώμα τους, αφού αποκατασταθούν, να λειτουργήσουν ξανά.
Άλλοι ενδιαφέρονται κυρίως για την ψυχολογική συνέχεια: τη διατήρηση των αναμνήσεων, του χαρακτήρα, των σχέσεων και της αίσθησης ότι η ζωή που συνεχίζεται είναι δική τους.
Ένα άτομο που επανέρχεται με σοβαρά προβλήματα μνήμης ή σημαντική αναπηρία μπορεί, για κάποιους, να θεωρείται περίπτωση επιβίωσης και για άλλους αποτυχία.
Μια ψηφιακή ανακατασκευή θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από κάποιον που θεωρεί ότι ένα αντίγραφο συνιστά συνέχεια του ίδιου προσώπου.
Κάποιος άλλος μπορεί να τη θεωρήσει ένα νέο πρόσωπο, το οποίο απλώς πιστεύει ότι είναι το αρχικό άτομο.
Αυτά δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες δευτερεύουσας σημασίας.
Καθορίζουν την αξία που αποδίδει κανείς σε αυτή την πιθανότητα.
Το ζήτημα της ταυτότητας εξετάζεται στα άρθρα «Μνήμη, ταυτότητα και εγκέφαλος» και «Μεταφόρτωση νου».
Το μελλοντικό περιβάλλον έχει επίσης σημασία.
Η επάνοδος σε μια ασφαλή και εύπορη κοινωνία, όπου προστατεύονται οι ασθενείς, δεν ισοδυναμεί με επάνοδο σε συνθήκες εκμετάλλευσης, απομόνωσης ή μόνιμης εξάρτησης.
Ένα μακρύ μέλλον δεν είναι αυτόματα ένα καλό μέλλον.
Ωστόσο, η αβεβαιότητα ως προς την ποιότητα της μελλοντικής ζωής δεν μηδενίζει κατ' ανάγκην την αξία της προοπτικής.
Στην ιατρική λαμβάνονται ήδη αποφάσεις στις οποίες η επιβίωση μπορεί να συνεπάγεται αναπηρία, μακρά αποκατάσταση ή μια ριζικά διαφορετική ζωή.
Οι άνθρωποι δίνουν διαφορετικό βάρος σε αυτές τις πιθανότητες.
Η έντιμη προσέγγιση δεν είναι να επινοήσουμε ένα ενιαίο μέτρο αξίας για όλους. Είναι να αναρωτηθούμε ποιες μελλοντικές καταστάσεις θα επιλέγατε πράγματι έναντι της μόνιμης ανυπαρξίας.
Μόνο τότε η μικρή πιθανότητα αφορά ένα αποτέλεσμα με συγκεκριμένο νόημα για εσάς.
Η αποτυχία δεν είναι ένα και μοναδικό πράγμα
Η προφανέστερη μορφή αποτυχίας είναι να μην καταστεί ποτέ εφικτή η αναζωογόνηση.
Υπάρχουν και προγενέστερες αποτυχίες.
Ο ασθενής μπορεί να πεθάνει σε συνθήκες που εμποδίζουν την έγκαιρη διαδικασία. Η διαδικασία κρυοσυντήρησης μπορεί να μην ολοκληρωθεί σωστά. Η μακροχρόνια φύλαξη θα μπορούσε να διακοπεί πριν αναπτυχθεί η τεχνολογία ανάκτησης.
Υπάρχουν επίσης κόστη κατά τη διάρκεια της συνηθισμένης ζωής.
Η συμμετοχή, η ασφάλιση και ο σχεδιασμός απαιτούν χρήματα και χρόνο που θα μπορούσαν να διατεθούν σε σημερινούς στόχους.
Μια οικογένεια μπορεί να επιβαρυνθεί διοικητικά ή συναισθηματικά. Ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να είναι άδικο, αν προϋποθέτει ότι οι συγγενείς θα το χρηματοδοτήσουν ή θα αναλάβουν να το υποστηρίξουν μετά τον θάνατο.
Αυτά τα κόστη δεν καθιστούν την πιθανότητα άχρηστη.
Καθορίζουν πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η πιθανότητα ώστε να αξίζει αυτή η επιλογή.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος μπορεί να χρηματοδοτήσει την κρυοσυντήρηση με μια προσιτή ασφάλιση, χωρίς να παραμελεί τις σημερινές υποχρεώσεις του.
Τότε το ελάχιστο επίπεδο πιθανότητας που απαιτεί για να το θεωρήσει δικαιολογημένο μπορεί να είναι πολύ χαμηλό.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος άλλος θα έπρεπε να θυσιάσει βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ασφάλεια για τη σύνταξη ή στήριξη προς τα παιδιά του.
Για αυτό το άτομο, η ίδια άγνωστη πιθανότητα ίσως να μην αρκεί για να δικαιολογήσει το κόστος.
Γι' αυτό δεν είναι σωστό ούτε να ειρωνεύεται κανείς όσους δεν το επιλέγουν ούτε να θεωρεί αυτομάτως ορθολογικό όποιον εγγράφεται.
Το σχετικό κόστος είναι προσωπικό.
Όσοι επιλέγουν την κρυοσυντήρηση καταλήγουν συχνά στην απόφασή τους με βάση διαφορετικά είδη στοιχείων.
Κάποιοι εστιάζουν στη μη μηδενική πιθανότητα. Άλλοι χρειάζονται εμπιστοσύνη στην ομάδα άμεσης επέμβασης, στις εγκαταστάσεις και στη διοίκηση, προτού το αφηρημένο επιχείρημα αποκτήσει πρακτική σημασία.
Κάποιοι αναβάλλουν την απόφαση για χρόνια, επειδή η ιδέα μπορεί να τους φαίνεται λογική, χωρίς όμως η συγκεκριμένη επιλογή να είναι ακόμη προσιτή ή αξιόπιστη.
Η αναβολή αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν κατανοούν την έννοια της αναμενόμενης αξίας.
Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι τα διαθέσιμα δεδομένα δεν έχουν ακόμη πείσει το συγκεκριμένο άτομο.
Αποφασίστε ποια πιθανότητα θα ήταν αρκετή για εσάς
Όταν τα στοιχεία δεν επαρκούν για ακριβή αριθμητική εκτίμηση, η αυθαίρετη εισαγωγή ενός αριθμού σε ένα υπολογιστικό φύλλο δημιουργεί ψευδή βεβαιότητα.
Πιο έντιμο είναι να τεθεί ένα ερώτημα για το προσωπικό σας όριο.
Πόσο χαμηλά θα μπορούσε να είναι η πιθανότητα, ώστε να μη δικαιολογείται πλέον το πραγματικό κόστος;
Αν η απάντησή σας είναι ένα στα δέκα, τα σημερινά στοιχεία ίσως φαίνονται πολύ αδύναμα.
Αν η απάντησή σας είναι ένα στα χίλια, μπορεί να καταλήξετε ότι η διαφύλαξη της επιλογής δικαιολογείται ήδη.
Αντί να στηριχθείτε σε μία μόνο παραδοχή, μπορείτε να ελέγξετε αν το συμπέρασμά σας αντέχει σε διαφορετικά σενάρια.
Τι θα συνέβαινε αν η τεχνική επιτυχία ήταν πιθανότερη από τη μακροχρόνια επιβίωση των οργανισμών που θα έπρεπε να τη διαχειριστούν; Τι θα γινόταν αν η ποιότητα της συντήρησης ποικίλλει έντονα ανάλογα με τις συνθήκες;
Τι θα συνέβαινε αν η ανάκτηση ήταν εφικτή, αλλά απαιτούσε αιώνες; Τι θα γινόταν αν το μελλοντικό πρόσωπο είχε μερική και όχι πλήρη συνέχεια με εσάς;
Μια καλά θεμελιωμένη απόφαση δεν πρέπει να ανατρέπεται επειδή μία αισιόδοξη παραδοχή αποδεικνύεται λιγότερο ευνοϊκή.
Πρέπει επίσης να αλλάζει όταν αλλάζει το κόστος.
Μπορείτε να εφαρμόσετε την ίδια δοκιμή και στις απαισιόδοξες παραδοχές.
Αν κάθε αβέβαιο στοιχείο αντιμετωπίζεται σιωπηρά ως μηδενική πιθανότητα, τότε το συμπέρασμα έχει προαποφασιστεί.
Η μεγάλη αβεβαιότητα δικαιολογεί την επιφύλαξη. Δεν καθιστά, όμως, την αδυναμία τη μόνη ουδέτερη εκτίμηση.
Αυτή η μέθοδος δεν θα παράγει μια αντικειμενική απάντηση. Δείχνει από τι εξαρτάται η απάντησή σας.
Αυτό είναι χρήσιμο, επειδή οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η απόφαση μπορούν να επανεκτιμηθούν.
Το κόστος της ασφάλισης αλλάζει. Οι διαδικασίες βελτιώνονται. Οι θεσμοί δημοσιεύουν περισσότερα στοιχεία. Οι προσωπικές ευθύνες αλλάζουν.
Μια απόφαση που λαμβάνεται υπό αβεβαιότητα δεν χρειάζεται να αποτελεί ισόβια δέσμευση.
Μπορεί να είναι ένα σχέδιο βασισμένο στις σημερινές σας αξίες, το οποίο αναθεωρείται όταν αλλάζουν τα δεδομένα.
Το μηδέν κλείνει κάθε διαδρομή
Το πιο ισχυρό σημείο του αρχικού επιχειρήματος παραμένει.
Η ταφή και η αποτέφρωση αποκλείουν τη μελλοντική βιολογική ανάκτηση, επειδή καταστρέφουν ή αφήνουν να χαθεί η δομή που θα ήταν απαραίτητη για μια τέτοια προσπάθεια.
Η κρυοσυντήρηση δεν εγγυάται ότι η δομή είναι επαρκής, ότι οι θεσμοί θα επιβιώσουν ή ότι η επανόρθωση θα φτάσει κάποτε.
Αντίθετα, αποφεύγει τη βέβαιη καταστροφή, εφόσον παραμένει έστω μια δυνατότητα να επιχειρηθεί κάτι άλλο.
Αν η προσπάθεια αποτύχει, το τελικό αποτέλεσμα ίσως να μην είναι καλύτερο.
Αν πετύχει, η διαφορά μπορεί να περιλαμβάνει όλα όσα θα μπορούσε να προσφέρει η συνέχιση της ζωής.
Αυτή η ασυμμετρία εξηγεί γιατί μια πολύ μικρή πιθανότητα μπορεί να έχει τόσο μεγάλη σημασία.
Γι' αυτό και κανένας πάροχος δεν πρέπει να επινοεί ένα ποσοστό μόνο και μόνο για να παρουσιάσει την απόφαση ως απλούστερη.
Δεν χρειάζεστε έναν ακριβή αριθμό για να καταλάβετε ότι η μηδενική πιθανότητα και μια θετική πιθανότητα είναι διαφορετικά πράγματα.
Χρειάζεστε, όμως, ειλικρίνεια για το κόστος, τα στοιχεία και το τι θα σήμαινε «επιτυχία».
Η απόφαση δεν είναι «Πιστεύω στο 1%;»
Είναι «Τι είμαι διατεθειμένος να κάνω τώρα, ώστε η μελλοντική μου πιθανότητα να μην καταλήξει ακριβώς στο μηδέν;»
Σύνοψη: Μια πιθανότητα 1% είναι απείρως καλύτερη από 0%, γιατί το μηδέν κλείνει κάθε μέλλον. Η κρυοσυντήρηση δεν έχει μετρημένη πιθανότητα αναζωογόνησης, οπότε πρέπει εσείς να κρίνετε αν μια άγνωστη πιθανότητα αξίζει το σημερινό της κόστος.
Περισσότερη ανάγνωση