Υπάρχει μια ιδιότυπη δυσκολία στη σκέψη της δικής μας ανυπαρξίας.
Μπορείτε να φανταστείτε ένα άδειο δωμάτιο, την κηδεία σας ή έναν κόσμο που συνεχίζει χωρίς εσάς.
Όμως εσείς παραμένετε παρόντες, ως το πρόσωπο που το φαντάζεται.
Η ανυπαρξία δεν είναι σκοτάδι, σιωπή ή αιώνιος ύπνος.
Αυτά είναι εμπειρίες. Η ανυπαρξία είναι η απουσία κάποιου που θα τις βιώσει.
Αυτό μπορεί να είναι παρηγορητικό.
Αν δεν υπάρχει υποκείμενο μετά τον θάνατο, δεν υπάρχει κανείς εγκλωβισμένος στο τίποτα, ούτε κάποια ατέλειωτη κατάσταση προς υπομονή.
Μπορεί όμως να αφήνει άθικτο το βασικό ερώτημα.
Μπορεί να μη φοβάστε την κατάσταση του θανάτου. Μπορεί όμως να σας ενοχλεί η απώλεια κάθε πιθανού μέλλοντος που θα μπορούσατε να ζήσετε.
Η απουσία πόνου δεν σημαίνει απουσία απώλειας
Σκεφτείτε μια συνηθισμένη ιατρική απόφαση.
Ένας ασθενής υπό γενική αναισθησία δεν βιώνει τις ώρες του χειρουργείου. Αυτό δεν κάνει αδιάφορο το αν θα ξυπνήσει.
Η απώλεια που συνεπάγεται η μόνιμη ανυπαρξία δεν χρειάζεται να νοηθεί ως μια δυσάρεστη κατάσταση μετά τον θάνατο.
Μπορεί να είναι η απώλεια σχέσεων, εγχειρημάτων, ανακαλύψεων και στιγμών που θα είχαν σημασία αν το πρόσωπο παρέμενε ζωντανό.
Η σύγκριση γίνεται από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που είναι ζωντανός σήμερα.
Δεν χρειάζεται να φανταστείτε ένα φάντασμα που θρηνεί το μέλλον του.
Αρκεί να αναγνωρίσετε ότι η ζωή μπορεί να περιλαμβάνει πολύτιμα πράγματα και ότι ο θάνατος στερεί την πρόσβαση σε αυτά.
Αυτό ακόμη δεν αποδεικνύει ότι κάθε επιπλέον χρόνος έχει αξία.
Ένα άτομο που υποφέρει σοβαρά μπορεί εύλογα να νοιάζεται περισσότερο για την ανακούφιση παρά για τη διάρκεια.
Κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι ένας φυσιολογικός βίος έχει ολοκληρωθεί, ότι ακολουθεί μια μετά θάνατον ζωή, ή ότι η προσωπική συνέχεια δεν είναι υπέρτατο αγαθό.
Η λογική δεν μπορεί να επιβάλει την αξιακή παραδοχή που κάποιος απορρίπτει.
Δεν υπάρχει εμπειρία του να είσαι νεκρός. Μπορεί όμως να υπάρχει απώλεια στο να μην είσαι πια ζωντανός.
Αυτή η διάκριση εξηγεί γιατί τα επιχειρήματα περί θανάτου συχνά περνούν το ένα δίπλα από το άλλο χωρίς να συναντιούνται.
Η μία πλευρά λέει, ορθά, ότι ένα ανύπαρκτο πρόσωπο δεν μπορεί να υποφέρει.
Η άλλη υποστηρίζει, εξίσου εύλογα, ότι ο ζωντανός άνθρωπος έχει λόγους να προστατεύσει ένα μέλλον που θεωρεί αξιόλογο.
Αυτές οι θέσεις μπορούν και οι δύο να είναι αληθινές.
Η κρυοσυντήρηση διατηρεί μια πιθανότητα
Η κρυοσυντήρηση δεν λύνει το πρόβλημα της ανυπαρξίας.
Δεν αποδεικνύει ότι ο ασθενής παραμένει συνειδητός, νομικά ζωντανός ή εγγυημένα ικανός να επιστρέψει.
Ο ασθενής είναι νομικά νεκρός. Ο μεταβολισμός καταστέλλεται σε κρυογονική θερμοκρασία. Καμία σημερινή τεχνολογία δεν μπορεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στη ζωή.
Αυτό που η διαδικασία προσπαθεί να διατηρήσει είναι η υλική δομή που σχετίζεται με τη μνήμη και την προσωπικότητα.
Αν η μνήμη και η προσωπικότητα εξαρτώνται από ανθεκτικές δομές του εγκεφάλου και αν διατηρηθεί επαρκές μέρος τους, μια μελλοντική αποκατάσταση ίσως να είναι δυνατή από φυσική άποψη.
Κάθε «αν» έχει σημασία.
Δεν γνωρίζουμε την πλήρη φυσική βάση της μνήμης και της ταυτότητας. Δεν γνωρίζουμε αν οι σημερινές διαδικασίες διατηρούν όλα όσα θα χρειαζόταν μια μελλοντική μέθοδος αποκατάστασης.
Δεν γνωρίζουμε αν μια τέτοια μέθοδος αποκατάστασης θα υπάρξει ποτέ.
Επιπλέον, ένας κρυοσυντηρούμενος ασθενής εξαρτάται από το αν οι οργανισμοί που τον φροντίζουν θα συνεχίσουν να λειτουργούν μέχρι τότε.
Η τεχνική διαδικασία αναλύεται στο άρθρο «Μια μηχανική προσέγγιση σε ένα βιολογικό πρόβλημα».
Το ειλικρινές συμπέρασμα λοιπόν είναι μετριοπαθές.
Η βιοστάση μπορεί να καταστήσει αναστρέψιμη μια πορεία προς την ανυπαρξία αμέσως μετά τον νομικό θάνατο.
Μπορεί και να αποτύχει.
Για κάποιον που εκτιμά τη συνέχιση της ζωής και δέχεται μια φυσική εξήγηση της ταυτότητας, η διατήρηση αυτής της δυνατότητας μπορεί να είναι λογική.
Για κάποιον που πιστεύει ότι το πρόσωπο έχει ήδη χαθεί με τον μόνο τρόπο που έχει σημασία, η ίδια διαδικασία μπορεί να μην προσφέρει κανένα ουσιαστικό όφελος.
Γι’ αυτό η απόφαση είναι κατεξοχήν προσωπική.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Δεν μπορείτε να συλλογιστείτε μόνο μέσα από τον φόβο
Ο φόβος σας λέει ότι μια έκβαση έχει σημασία για εσάς.
Δεν σας λέει πόσο πιθανή είναι η έκβαση, αν η προτεινόμενη λύση λειτουργεί ή τι θα έπρεπε να κοστίζει.
Αυτό ισχύει και στις δύο περιπτώσεις.
Ένας έντονος φόβος του θανάτου μπορεί να κάνει αδύναμα στοιχεία να φαίνονται αποφασιστικά.
Ένας έντονος φόβος να φανείτε ευκολόπιστοι μπορεί να κάνει την αβεβαιότητα να φαίνεται απόδειξη ότι μια ιδέα είναι αδύνατη.
Κανένα από τα δύο συναισθήματα δεν πρέπει να καθορίζει την απάντηση στο πραγματικό ερώτημα.
Μια πιο ψύχραιμη απόφαση διακρίνει τρία πράγματα.
Πρώτο: τι εκτιμάτε; Ίσως τη συνέχιση της εμπειρίας, τις σχέσεις, την περιέργεια ή απλά την ευκαιρία για ακόμη μερικά συνηθισμένα πρωινά.
Δεύτερο: τι υποστηρίζουν τα στοιχεία; Η σημερινή κρυοσυντήρηση μπορεί να επιβραδύνει τη φυσική μεταβολή και να διατηρήσει τη δομή, αλλά η ανθρώπινη αναζωογόνηση δεν έχει αποδειχθεί.
Τρίτο: τι απαιτεί αυτή η επιλογή από τη ζωή σας σήμερα;
Χρήματα που δαπανώνται για την κρυοσυντήρηση δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για άλλους σκοπούς. Οι οικογενειακές υποχρεώσεις παραμένουν πραγματικές. Το σχέδιο δεν πρέπει να καταναλώνει τη ζωή που σκοπεύει να προστατέψει.
Όσοι εξετάζουν αυτή την επιλογή δεν απαντούν σε αυτά τα ερωτήματα με βάση ένα μόνο συναίσθημα.
Κάποιοι νιώθουν φόβο. Κάποιοι νιώθουν περιέργεια. Κάποιοι θεωρούν τα διαδικαστικά σχεδόν ασήμαντα, αφού πάρουν την απόφασή τους.
Για άλλους, το καθοριστικό στοιχείο είναι η αγάπη για τη σημερινή τους ζωή και όχι η αγωνία για τον θάνατο.
Αυτά τα κίνητρα μπορούν να συνυπάρχουν.
Μια λογική απόφαση δεν απαιτεί να σταματήσετε να αισθάνεστε. Απαιτεί να μη συγχέετε τα συναισθήματά σας με τα στοιχεία.
Ίσως βοηθήσει να διατυπώσετε το ερώτημα αντίστροφα.
Μη ρωτάτε μόνο αν ο θάνατος σας τρομάζει. Ρωτήστε αν θα δεχόσασταν δέκα ασφαλή επιπλέον χρόνια ζωής, αν η ιατρική μπορούσε να σας τα προσφέρει αύριο.
Αν η απάντηση είναι ναι, η συνέχιση της ζωής έχει ήδη αξία ανεξάρτητη από τον πανικό.
Ρωτήστε έπειτα πόση θυσία στο παρόν αξίζει μια αβέβαιη προσπάθεια.
Έτσι η συζήτηση μεταφέρεται από τον προσωπικό φόβο ή την προσωπική διάθεση σε ένα δίλημμα κόστους και οφέλους που μπορεί πράγματι να αξιολογηθεί.
Το να μην κάνετε τίποτα είναι κι αυτό μια επιλογή
Οι άνθρωποι συχνά θεωρούν την ένταξη σε ένα πρόγραμμα ως ενεργή απόφαση και την αδράνεια ως ουδέτερη στάση.
Στην πράξη, η αδράνεια έχει προβλέψιμες συνέπειες.
Μετά τον θάνατο, η δομή του εγκεφάλου αποσυντίθεται. Η ταφή επιτρέπει σε αυτή τη διαδικασία να συνεχιστεί. Η αποτέφρωση επιταχύνει την αμετάκλητη καταστροφή.
Αν κάποιος ευχηθεί αργότερα να είχε κανονίσει κρυοσυντήρηση, ίσως να μην υπάρχει πια δυνατότητα να αλλάξει αυτή την επιλογή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να ενεργήσουν σήμερα.
Σημαίνει ότι η αναβολή είναι και αυτή μέρος της απόφασης.
Μπορείτε να αποφασίσετε ότι τα στοιχεία δεν επαρκούν, ότι το κόστος είναι υπερβολικό ή ότι η αντίληψη στην οποία βασίζεται η ιδέα για την προσωπική ταυτότητα είναι λανθασμένη.
Αυτοί είναι λόγοι.
Το «ποτέ δεν βρήκα χρόνο να αποφασίσω» οδηγεί στο ίδιο βιολογικό αποτέλεσμα, χωρίς να έχει εξεταστεί το πιθανό όφελος.
Η ασυμμετρία έχει σημασία γιατί οι ρυθμίσεις είναι ευκολότερες πριν από μια κρίση.
Η χρηματοδότηση συχνά κοστίζει λιγότερο όταν ένα άτομο είναι νεότερο και υγιέστερο. Τα έγγραφα μπορούν να συμπληρωθούν χωρίς μια οικογένεια να λαμβάνει αποφάσεις υπό το βάρος του σοκ.
Τίποτα από αυτά δεν ανεβάζει την πιθανότητα αναζωογόνησης σε έναν γνωστό αριθμό.
Απλώς περιορίζει τις αιτίες που μπορούν να αποφευχθούν και να εμποδίσουν την έναρξη της προσπάθειας.
Το επιχείρημα υπέρ της διατήρησης της επιλογής αναπτύσσεται στο άρθρο «Γιατί μια πιθανότητα 1% είναι απείρως καλύτερη από 0%».
Η απάντησή σας δεν χρειάζεται να ταιριάζει σε όλους
Το πρόβλημα της ανυπαρξίας δεν έχει αμιγώς λογική λύση, γιατί η λογική προϋποθέτει ορισμένες παραδοχές.
Αν η συνέχιση της ζωής έχει αξία, η ανυπαρξία αφαιρεί κάτι σημαντικό.
Αν η υλική διατήρηση μπορούσε να διαφυλάξει όσα συγκροτούν το πρόσωπο, η κρυοσυντήρηση μπορεί να διατηρήσει μια δυνατότητα που άλλες επιλογές αποκλείουν.
Αν η άγνωστη πιθανότητα αξίζει για εσάς περισσότερο από το σημερινό κόστος, τότε η επιλογή της προκύπτει λογικά.
Αλλάξτε οποιαδήποτε από αυτές τις προϋποθέσεις και το συμπέρασμα μπορεί να αλλάξει.
Αυτή η διατύπωση υπό όρους δεν είναι αδυναμία.
Έτσι διατυπώνεται ένα ειλικρινές συμπέρασμα, όταν λαμβάνονται υπόψη τόσο τα στοιχεία όσο και οι αξίες.
Το έντυπο ενημερωμένης συναίνεσης της Tomorrow.bio αναφέρει ότι η αναζωογόνηση μπορεί να μην καταστεί ποτέ δυνατή.
Μπορείτε να το δεχτείτε αυτό και παρ’ όλα αυτά να θεωρήσετε λανθασμένο να επιλέξετε εκ των προτέρων τη βέβαιη καταστροφή.
Μπορείτε επίσης να το δεχτείτε και να αποφασίσετε να μη συμμετάσχετε.
Το σημαντικό είναι να κατανοήσετε τι ακριβώς επιλέγετε.
Η ανυπαρξία, καθεαυτή, δεν είναι κάτι που μπορείτε να βιώσετε ως βλάβη.
Αν όμως θέλετε να διατηρήσετε την πιθανότητα ενός μέλλοντος, δεν είναι ουδέτερη επιλογή να αφήσετε να χαθούν όλες οι διαθέσιμες δυνατότητες.
Σύνοψη: Η ανυπαρξία δεν είναι εμπειρία, αλλά ο θάνατος μπορεί έτσι να στερήσει ένα μέλλον που κάποιος θεωρεί αξιόλογο. Η βιοστάση προσφέρει μια αβέβαιη προσπάθεια διατήρησης αυτού του μέλλοντος, όχι απόδειξη ούτε εγγύηση.
Περισσότερα άρθρα