Αν θέλεις να πιστέψεις σε κάτι, το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να συγκεντρώσεις τους καλύτερους λόγους για να μην το πιστέψεις.
Σε αυτό το άρθρο εξετάζουμε τις ισχυρότερες αντιρρήσεις για την κρυοσυντήρηση, τις παρουσιάζουμε όσο πιο δίκαια μπορούμε και τις απαντούμε χωρίς ωραιοποιήσεις.
Μερικές είναι αδύναμες και διαλύονται μόλις τις διατυπώσεις με ακρίβεια. Λίγες είναι πραγματικά δυνατές, και θα πούμε ποιες.
Καμία δεν αποδεικνύει ότι η κρυοσυντήρηση δεν μπορεί να πετύχει, επειδή τέτοια απόδειξη δεν υπάρχει. Πρόκειται για πιο περιορισμένο ισχυρισμό απ' όσο ίσως ακούγεται, και δεν υποστηρίζουμε κάτι περισσότερο.
Οι επιστημονικές αντιρρήσεις
«Η ανάνηψη δεν θα είναι ποτέ δυνατή»
Αυτό συνήθως λέγεται με μεγαλύτερη σιγουριά απ' όση δικαιολογείται. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι η μελλοντική επαναφορά θα καταστεί εφικτή.
Ούτε μπορεί κανείς να αποδείξει ότι είναι αδύνατη, ενώ αυτό ακριβώς θα έπρεπε να τεκμηριώσει η συγκεκριμένη αντίρρηση.
Ο ισχυρισμός βασίζεται στην υπόθεση ότι η προσωπική ταυτότητα εξαρτάται από τη φυσική οργάνωση του εγκεφάλου και ότι, αν αυτή η οργάνωση διατηρηθεί, οι σχετικές πληροφορίες ίσως μπορούν να ανακτηθούν.
Η ιστορία της ιατρικής δείχνει ότι οι απόλυτοι ισχυρισμοί περί αδυναμίας συχνά διαψεύδονται. Το «δεν ξέρουμε πώς» είναι διαφορετική πρόταση από το «δεν μπορεί να γίνει».
Είναι επίσης σαφές ότι η επαναφορά δεν είναι δυνατή σήμερα και ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε, ή αν, θα γίνει δυνατή.
«Ακόμα και αν η ανάνηψη λειτουργήσει, η σημερινή μέθοδος είναι η λάθος»
Αυτή είναι η καλύτερη αντίρρηση, και εκείνη που παίρνουμε πιο σοβαρά.
Είναι απολύτως πιθανό οι σημερινές μέθοδοι υαλοποίησης να μη διατηρούν όλα όσα θα απαιτούσε μια μελλοντική επαναφορά.
Δεχόμαστε αυτόν τον κίνδυνο ανοιχτά. Η υπόθεση είναι ότι μια καλή διατήρηση σήμερα μπορεί να δώσει σε μελλοντικές, πολύ πιο προηγμένες τεχνολογίες αρκετό υλικό για να εργαστούν.
Είναι στοίχημα, όχι βεβαιότητα. Τα τεχνικά κενά είναι γνωστά και καταγεγραμμένα, ιδίως εκείνα για τα οποία δεν υπάρχει ακόμη λύση.
Οι μέθοδοι υαλοποίησης βελτιώνονται σταθερά από τότε που ο Basile Luyet υαλοποίησε ζωντανό υλικό το 1937, και η εξέλιξη συνεχίζεται. Αυτό είναι λόγος για ελπίδα, όχι εγγύηση.
Αν αυτή η αντίρρηση σου φαίνεται πειστική, έχεις κατανοήσει σωστά το πεδίο. Εκεί επικεντρώνεται και η δική μας ερευνητική χρηματοδότηση.
«Δεν θα είσαι ο πραγματικός εσύ»
Η ασθενέστερη εκδοχή υποστηρίζει ότι η ταυτότητα είναι μια άυλη ουσία, την οποία καμία τεχνική διαδικασία δεν μπορεί να διατηρήσει. Αυτή η εκδοχή απαντιέται εύκολα και δεν αξίζει τον χρόνο σου.
Η δυνατή εκδοχή αφορά τη συνέχεια. Ακόμη και μια τέλεια αποκατάσταση της δομής θα μπορούσε, θεωρητικά, να δημιουργεί ένα αντίγραφο που θεωρεί τον εαυτό του εσένα, ενώ η δική σου συνείδηση θα είχε πάψει να υπάρχει.
Αυτό είναι πραγματικό φιλοσοφικό πρόβλημα, και δεν θα προσποιηθούμε ότι είναι λυμένο. Εδώ το ζήτημα εξετάζεται σοβαρά, αντί να παραμερίζεται.
Μπορούν, ωστόσο, να ειπωθούν δύο πράγματα με ειλικρίνεια. Το πρώτο είναι ότι το ίδιο δίλημμα ισχύει ήδη για τον χωρίς όνειρα ύπνο και για τη γενική αναισθησία, και δεν τα ονομάζουμε αυτά θάνατο.
Το δεύτερο είναι ότι η αντίρρηση αυτή δεν ενισχύει την εναλλακτική επιλογή. Η αποτέφρωση δεν διατηρεί τη συνέχεια. Εξαλείφει οριστικά τόσο τη δομή όσο και τη δυνατότητα να τεθεί το ερώτημα.
Αν για εσένα προέχει η συνέχεια της προσωπικής ταυτότητας, τότε ενισχύεται το επιχείρημα υπέρ της διατήρησης του βιολογικού υποστρώματος αντί της καταστροφής του.
Οι πρακτικές αντιρρήσεις
«Είναι πολύ ακριβό, μόνο για πλούσιους»
Η τιμή που αναφέρεται είναι πράγματι αυτή. Η κρυοσυντήρηση ολόκληρου σώματος στην Tomorrow.bio κοστίζει περίπου 200,000 ευρώ.
Σχεδόν κανείς δεν καταβάλλει το ποσό εφάπαξ. Χρηματοδοτείται μέσω ασφάλισης ζωής, που μετατρέπει ένα μεγάλο ποσό σε μηνιαίο ασφάλιστρο.
Έτσι, το κόστος μπορεί να γίνει διαχειρίσιμο για ανθρώπους με ένα συνηθισμένο εισόδημα, ενώ ο ισχυρισμός περί «μόνο για υπερπλούσιους» εξετάζεται αναλυτικά αλλού.
Συχνότερα, το βασικό εμπόδιο είναι οι προσωπικές προτεραιότητες και η πεποίθηση ότι η επιλογή αυτή αξίζει, όχι αποκλειστικά η οικονομική δυνατότητα. Η κατανομή του κόστους παρουσιάζεται αναλυτικά και δεν αναφέρεται απλώς ως γενικός ισχυρισμός.
Παραμένει μεγάλο ποσό, και το να το ζυγίσεις είναι δίκαιο. Προτιμούμε να αξιολογήσεις το κόστος με βάση τα δεδομένα, αντί να θεωρήσεις εκ των προτέρων ότι είναι απρόσιτο.
«Τα χρήματα θα έπρεπε να πάνε σε άλλη επιστήμη»
Βραχυπρόθεσμα, αυτή η ένσταση έχει βάση. Σήμερα, η κρυοσυντήρηση δεν είναι κατ' ανάγκην η επένδυση με την υψηλότερη αναμενόμενη αξία για κάθε ευρώ που διατίθεται στην έρευνα.
Σε μακροπρόθεσμη προοπτική, όμως, η ένσταση αυτή αποδυναμώνεται. Τα κεφάλαια προέρχονται κυρίως από ιδιωτικές πηγές και δεν αποτελούν ένα σταθερό κονδύλι που θα κατευθυνόταν διαφορετικά, για παράδειγμα, στην έρευνα για τον καρκίνο.
Η έρευνα που απαιτείται για την κρυοσυντήρηση μπορεί επίσης να έχει έμμεσα οφέλη. Η ιατρική σε χαμηλές θερμοκρασίες συμβάλλει στη μεταμόσχευση οργάνων και στην επείγουσα ιατρική, ανεξάρτητα από το αν η επαναφορά καταστεί ποτέ δυνατή.
Ένα ερευνητικό πεδίο μπορεί να δικαιολογεί χρηματοδότηση και μόνο λόγω των έμμεσων οφελών του.
«Είναι κακό για το περιβάλλον»
Η ένσταση αυτή συχνά βασίζεται σε μια εσφαλμένη παραδοχή: ότι η μακροχρόνια αποθήκευση εξαρτάται από συνεχή ηλεκτρική τροφοδοσία.
Δεν λειτουργεί έτσι. Οι ασθενείς φυλάσσονται σε μονωμένα δοχεία κενού, τα λεγόμενα δοχεία Ντιούαρ, τα οποία ψύχονται με υγρό άζωτο και δεν χρειάζονται ηλεκτρικό ρεύμα για να διατηρούν τη χαμηλή θερμοκρασία τους.
Απαιτείται μόνο περιοδική αναπλήρωση του υγρού αζώτου, και εκεί εντοπίζεται το διαρκές ενεργειακό κόστος. Μια διακοπή ρεύματος δεν θέτει σε κίνδυνο τον ασθενή.
Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα είναι περιορισμένο και μπορεί να μειωθεί περαιτέρω όσο η παραγωγή αζώτου βασίζεται περισσότερο σε ανανεώσιμες πηγές ηλεκτρικής ενέργειας.
«Ο οργανισμός δεν θα επιβιώσει τόσο πολύ»
Αυτή η ένσταση πρέπει να συμπεριληφθεί στη συζήτηση. Σε προηγούμενη εκδοχή του άρθρου αναφερόταν ως μία από τις σοβαρές επιφυλάξεις, χωρίς όμως να αναπτύσσεται ουσιαστικά.
Πρόκειται για ισχυρή ένσταση, αν και συχνά διατυπώνεται με υπερβολικό τρόπο. Θεσμοί μπορούν να διαρκέσουν: η Kongo Gumi, ιαπωνική εταιρεία κατασκευής ναών, λειτούργησε περίπου 1,400 χρόνια πριν απορροφηθεί το 2006.
Αυτό που δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι μπορεί να διαρκέσει τόσο πολύ είναι ένας οργανισμός κρυοσυντήρησης. Καμία δεν λειτουργεί επί σχεδόν τριακόσια χρόνια, ενώ ένας ασθενής ενδέχεται να χρειαστεί να παραμείνει σε κρυοσυντήρηση για μεγαλύτερο διάστημα.
Η απάντηση αφορά τον τρόπο οργάνωσης του συστήματος και δεν περιορίζεται σε καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις. Η μακροχρόνια φύλαξη οργανώνεται σκόπιμα χωριστά από την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας.
Η φροντίδα χρηματοδοτείται από ειδικό καταπίστευμα για τους ασθενείς, το οποίο έχει σχεδιαστεί ώστε να καλύπτει το κόστος φύλαξης από τις αποδόσεις του και όχι από νέες πωλήσεις.
Αντιμετωπίζουμε ευθέως το ερώτημα, «τι συμβαίνει αν η Tomorrow.bio χρεοκοπήσει;», αντί να το αφήνουμε αναπάντητο.
Τίποτα από αυτά δεν μηδενίζει τον κίνδυνο. Από όλες τις ενστάσεις που παρουσιάζονται εδώ, αυτή είναι πιθανότατα εκείνη που θα αξιολογούσαμε κι εμείς ως σημαντικότερη.
«Το μέλλον δεν θα μπει στον κόπο να σε αναστήσει»
Η συνηθέστερη εκδοχή της ένστασης προϋποθέτει ένα εχθρικό μέλλον. Η πιο δυνατή εκδοχή είναι χειρότερη: ένα αδιάφορο μέλλον.
Δεν χρειάζεται κανείς να επιθυμεί το κακό σου για να παραμείνεις επ' αόριστον σε ένα ντιούαρ. Αρκεί να έχει άλλες προτεραιότητες και καμία ιδιαίτερη αιτία να ενεργήσει.
Υπάρχουν δύο βασικά αντεπιχειρήματα. Η μελλοντική επαναφορά δεν θα αφορούσε απαραίτητα έναν άγνωστο άνθρωπο, καθώς οι ασθενείς συνοδεύονται από αρχεία, οικογενειακούς δεσμούς και, συχνά, απογόνους.
Επιπλέον, μια κοινωνία με την τεχνολογική δυνατότητα επαναφοράς ίσως θεωρούσε τη διαδικασία σχετικά φθηνή, επιστημονικά ενδιαφέρουσα και ηθικά υπερασπίσιμη ως πράξη φροντίδας.
Σε ένα καταρρέον μέλλον ίσως δεν συμβεί. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η κρυοσυντήρηση θα μπορούσε απλώς να συνεχιστεί και το ζήτημα να παραμείνει ανοιχτό.
Στη δυσμενέστερη εκδοχή της, η ένσταση αυτή περιγράφει κυρίως το ενδεχόμενο μιας πολύ μεγάλης καθυστέρησης. Δεν αποτελεί, όμως, απόδειξη ότι η κρυοσυντήρηση είναι καταδικασμένη να αποτύχει.
Οι ηθικές αντιρρήσεις
Οι ηθικές ενστάσεις συχνά εμφανίζονται μαζί και πολλές από αυτές αφορούν γενικότερα την ιατρική παράταση της ζωής, παρότι εφαρμόζονται επιλεκτικά στην κρυοσυντήρηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι στερούνται ουσίας. Σημαίνει ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να ελεγχθεί είναι αν εφαρμόζονται με συνέπεια.
«Διαταράσσει τη φυσική τάξη»
Σχεδόν όλα σε ένα νοσοκομείο διαταράσσουν τη φυσική τάξη. Τα αντιβιοτικά, οι καισαρικές τομές και η αιμοκάθαρση αλλάζουν την πορεία γεγονότων που, χωρίς ιατρική παρέμβαση, θα εξελίσσονταν διαφορετικά.
Το ερώτημα δεν είναι αν μια παρέμβαση είναι φυσική αλλά αν είναι καλή, και αυτό πρέπει να επιχειρηματολογηθεί ξεχωριστά κάθε φορά.
Όταν η ένσταση έχει θρησκευτική βάση, αξίζει μια ουσιαστική και σεβαστική απάντηση, όχι αδιαφορία, και τη λαμβάνει.
«Είναι εγωιστικό»
Η δαπάνη χρημάτων για την επιβίωσή σου δεν είναι από μόνη της εγωιστική, γιατί τότε το ίδιο θα ίσχυε για κάθε ιατρική θεραπεία.
Η ισχυρότερη εκδοχή αφορά το κόστος για την οικογένειά σου και τις εναλλακτικές χρήσεις αυτών των χρημάτων, ένα ζήτημα που αξίζει σοβαρή εξέταση και αναλύεται εδώ.
Η απόφαση για κρυοσυντήρηση μπορεί συχνά να υπαγορεύεται από μη ιδιοτελή κίνητρα. Πολλά μέλη επιλέγουν αυτή τη λύση ώστε η οικογένειά τους να μη χρειαστεί να λάβει αποφάσεις υπό πίεση.
«Δεν θα μπορούσες ποτέ να προσαρμοστείς στο μέλλον»
Αυτό φαντάζεται κάποιον να ξυπνά μόνος σε έναν παράξενο αιώνα, χωρίς κανέναν να του εξηγήσει τίποτα.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα το πιθανότερο σενάριο. Η κοινωνική επανένταξη αποτελεί μέρος του σχεδιασμού και το ενδεχόμενο να βρεθεί κάποιος μόνος μετά την επαναφορά εξετάζεται άμεσα.
Οι άνθρωποι διασχίζουν ήδη τεράστιες πολιτισμικές αποστάσεις μέσα σε μια ζωή. Η προσαρμογή είναι δύσκολη, όχι όμως άνευ προηγουμένου.
Αυτό σημαίνει να εξετάζεις κριτικά μια επιλογή που σε αφορά. Μια επιλογή που έχει αντέξει στον έλεγχο των ισχυρότερων επικρίσεων είναι μια επιλογή που μπορείς να υποστηρίξεις με μεγαλύτερη βεβαιότητα.
Ο συνιδρυτής μας έχει αναπτύξει εκτενώς το επιχείρημα για το πότε είναι δικαιολογημένο να προσφέρεται μια τέτοια επιλογή, ακόμη και εκεί όπου δεν θα ήταν.
Αν, μετά την εξέταση όλων αυτών, εξακολουθεί να σε πείθει η ασύμμετρη λογική μιας μικρής πιθανότητας έναντι του μηδέν, τότε οι αντιρρήσεις έχουν εκπληρώσει τον σκοπό τους και εσύ έχεις αξιολογήσει την επιλογή με τη δέουσα σοβαρότητα.
Σύνοψη: Οι πιο δυνατές αντιρρήσεις αφορούν τη βλάβη κατά τη διατήρηση, την αβέβαιη ανάνηψη και τον μακροπρόθεσμο θεσμικό κίνδυνο. Τα προβλήματα αυτά είναι πραγματικά, αλλά δεν αποδεικνύουν ότι είναι μάταιο να διατηρείται μια πιθανότητα μελλοντικής επαναφοράς.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου
Περαιτέρω ανάγνωση