Κανείς δεν οφείλει να δικαιολογήσει την επιθυμία να ζήσει. Αυτό δεν έχει ενδιαφέρον, και δεν είναι αυτό που ρωτούν οι άνθρωποι όταν αναρωτιούνται γιατί κάποιος θα επέλεγε αυτόν τον δρόμο.
Το ερώτημα από κάτω είναι πιο αιχμηρό. Γιατί ένας λογικός άνθρωπος να επιλέξει κάτι που μπορεί να μην πετύχει;
Αυτό αξίζει μια ουσιαστική απάντηση, όχι ένα διαφημιστικό φυλλάδιο. Ξεκινά με την ειλικρίνεια σχετικά με το τι είναι στην πραγματικότητα αυτή η επιλογή.
Η επιλογή δεν είναι αυτή που φαντάζονται οι περισσότεροι
Οι περισσότεροι το αντιλαμβάνονται ως επιλογή ανάμεσα στην κρυοσυντήρηση και στη συνέχιση της ζωής, και τότε η κρυοσυντήρηση μοιάζει σαφώς χειρότερη. Αυτή η σύγκριση είναι όλο το πρόβλημα, γιατί η συνέχιση της ζωής δεν βρίσκεται στο τραπέζι.
Όταν τίθεται αυτή η επιλογή, η ιατρική δεν μπορεί πλέον να προσφέρει θεραπεία. Οι πραγματικές επιλογές είναι τρεις: η ταφή, η καύση και η συντήρηση.
Δύο από αυτές έχουν γνωστό αποτέλεσμα. Η ταφή και η καύση καταστρέφουν τη δομή του εγκεφάλου και, μαζί της, τα βιολογικά ίχνη στα οποία στηρίζονται οι μνήμες και η προσωπικότητα.
Η τρίτη έχει άγνωστο αποτέλεσμα. Κανείς δεν έχει αναβιώσει έναν κρυοσυντηρημένο άνθρωπο, και αυτό πρέπει να λέγεται καθαρά, όχι να κρύβεται σε μια υποσημείωση.
Άρα δεν πρόκειται για μια βέβαιη λύση απέναντι σε έναν τζόγο. Είναι τρεις επιλογές, δύο ήδη κλειστές, μία ακόμη ανοιχτή.
Σύγκρινε τη συντήρηση με τη ζωή και φαίνεται παράλογη. Αν τη συγκρίνεις με τις δύο εναλλακτικές που εφαρμόζονται στην πράξη, παύει αμέσως να φαίνεται παράλογη.
Γι' αυτό και η συνήθης αντίρρηση ακούγεται περίεργα. Η ένσταση «μάλλον δεν θα πετύχει» έχει βάρος μόνο αν κάποια άλλη διαθέσιμη επιλογή προσφέρει καλύτερο αποτέλεσμα.
Καμία άλλη από τις διαθέσιμες επιλογές δεν προσφέρει αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι ρητορικό τέχνασμα. Έτσι απλώς έχουν οι διαθέσιμες επιλογές.
Η απόφαση είναι λιγότερο περίπλοκη απ' όσο ακούγεται. Αφορά το τι θα γίνει με ένα σώμα όταν η ιατρική της εποχής έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές της.
Η ασυμμετρία των συνεπειών είναι το βασικό στοιχείο
Αφού ξεκαθαρίσουν οι επιλογές, το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιες είναι οι συνέπειες μιας λανθασμένης απόφασης. Και τα δύο λάθη είναι πιθανά. Δεν κοστίζουν το ίδιο.
Αν επιλέξεις την κρυοσυντήρηση και τελικά αποδειχθεί ότι έκανες λάθος, θα έχεις ξοδέψει χρήματα που δεν θα σου χρησίμευαν πια. Αυτή είναι όλη η ζημιά.
Επιλέγεις την καύση και αποδεικνύεσαι λάθος: η ζημιά είναι ολοκληρωτική. Δεν θα υπάρχει δυνατότητα για μελλοντική επανεξέταση, δεύτερη προσπάθεια ή αξιοποίηση νέας γνώσης που ίσως μπορούσε να βοηθήσει.
Το ένα λάθος παραμένει αναστρέψιμο. Το άλλο δεν μπορεί να αναστραφεί, ακόμη κι αν στο μέλλον υπάρξουν οι τεχνικές δυνατότητες που θα το επέτρεπαν.
Αυτό αξίζει να το σκεφτούμε περισσότερο. Η καύση κλείνει οριστικά όχι μόνο τις δικές σου δυνατότητες, αλλά και κάθε μελλοντική δυνατότητα παρέμβασης.
Τίποτε από αυτά δεν αποτελεί επιχείρημα ότι η αναβίωση είναι πιθανή. Πρόκειται για έναν τρόπο λήψης αποφάσεων όταν το κόστος ενός λάθους είναι συντριπτικό μόνο στη μία πλευρά.
Η ιατρική ήδη σκέφτεται έτσι. Η ανάνηψη μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και όταν οι πιθανότητες είναι μικρές, επειδή η διακοπή είναι οριστική, ενώ η συνέχιση αφήνει ένα περιθώριο ελπίδας.
Δεν είναι οι πιθανότητες που κάνουν αυτή την επιλογή ορθή. Είναι το αμετάκλητο.
Μερικοί το θεωρούν ρητορικό τέχνασμα, σαν το επιχείρημα να έχει διατυπωθεί έτσι ώστε να μην επιδέχεται αντίρρηση. Δεν είναι έτσι.
Μπορείς να δεχτείς ολόκληρη τη λογική και παρόλα αυτά να αρνηθείς, λόγω κόστους, λόγω ηθικής, ή απλά γιατί δεν το θέλεις. Πολλοί άνθρωποι το αποφασίζουν συνειδητά.
Τι πραγματικά αναζητούν οι άνθρωποι
Πέρα από αυτή τη λογική, τα κίνητρα διαφέρουν, και οι περισσότεροι που επιλέγουν την κρυοσυντήρηση έχουν περισσότερα από ένα.
Το πιο συχνό είναι ιατρικό. Μια πάθηση που σήμερα είναι θανατηφόρα δεν είναι κατ' ανάγκην πέρα από τις δυνατότητες της επιστήμης, αλλά πέρα από τις δυνατότητες της σημερινής επιστήμης.
Η λέξη «ανίατο» έχει πάντα ένα σιωπηλό «προς το παρόν». Περιγράφει τα όρια των σημερινών ιατρικών μέσων, όχι μια αμετάβλητη ιδιότητα της ίδιας της ασθένειας.
Τα περιστατικά πνιγμού σε κρύο νερό δείχνουν πώς τα όρια της ιατρικής μπορούν να μεταβληθούν. Η γραμμή ανάμεσα στον θάνατο και στη διάσωση μετακινήθηκε, και μετακινήθηκε επειδή βελτιώθηκε ο εξοπλισμός, όχι επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι.
Αυτό που καθορίζει το διαθέσιμο χρονικό περιθώριο δεν είναι η καρδιακή ανακοπή. Το κρίσιμο είναι πόσο γρήγορα αλλοιώνεται η δομή του εγκεφάλου στη συνέχεια, ένα πρόβλημα στο οποίο μπορεί πράγματι να παρέμβει η επιστήμη.
Το δεύτερο κίνητρο είναι η περιέργεια, την οποία πολλοί άνθρωποι υποτιμούν. Μια ζωή ογδόντα χρόνων καλύπτει μόνο ένα μικρό μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορικής διαδρομής.
Για όποιον θέλει πραγματικά να μάθει πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, η πρόωρη διακοπή αυτής της δυνατότητας είναι μια ιδιαίτερη απώλεια.
Ο τρίτος λόγος είναι ο περιορισμένος χρόνος. Οι περισσότερες ζωές τελειώνουν αφήνοντας έργα ημιτελή και αποφάσεις που αναβλήθηκαν επειδή ο χρόνος δεν επαρκούσε.
Η συντήρηση δεν υπόσχεται να άρει αυτόν τον περιορισμό. Θέτει το ερώτημα αν αυτό το όριο είναι πράγματι αμετάβλητο, ένας σαφώς πιο περιορισμένος και πιο τεκμηριώσιμος ισχυρισμός.
Η αναμονή έχει το δικό της κόστος. Γι' αυτό πολλοί άνθρωποι που σκοπεύουν να επιλέξουν την κρυοσυντήρηση δεν προχωρούν ποτέ στην απαραίτητη διαδικασία.
Αυτοί οι λόγοι φαίνονται διαφορετικοί από έξω. Όλα συγκλίνουν σε μία ιδέα: ότι αξίζει να διατηρείται η δυνατότητα ενός ανθρώπου να ωφεληθεί από μελλοντική γνώση, όσο το ερώτημα παραμένει ανοιχτό.
Τι δεν σημαίνει η επιλογή αυτής της διαδρομής
Μια ειλικρινής απάντηση πρέπει να περιλαμβάνει και όσα δεν είναι ευχάριστα ή κολακευτικά.
Δεν είναι σιγουριά. Κανείς που εγγράφεται δεν γνωρίζει αν αυτό θα πετύχει, και ένας πάροχος που υπονοεί το αντίθετο παραλείπει το σημαντικότερο καθήκον του: την ειλικρινή ενημέρωση.
Δεν είναι φόβος θανάτου. Οι άνθρωποι που επιλέγουν την κρυοσυντήρηση τείνουν να συζητούν τον θάνατο πιο άμεσα από τους περισσότερους, επειδή η απόφαση τούς έχει αναγκάσει να τον σκεφτούν σοβαρά.
Δεν είναι αγορά αθανασίας. Προσφέρει ένα συγκεκριμένο ενδεχόμενο: τη διατήρηση της δομής και χρόνο ώστε το ερώτημα να παραμείνει ανοιχτό.
Δεν είναι απαλλαγμένη από σοβαρές αντιρρήσεις. Οι σημαντικότερες αντιρρήσεις παρουσιάζονται εδώ ανοιχτά και χωρίς να αποσιωπώνται.
Το ερώτημα αν αυτή η επιλογή πρέπει καν να προσφέρεται, καθώς και οι περιπτώσεις στις οποίες θα ήταν λανθασμένη, εξετάζονται εκτενώς από τον επικεφαλής αυτής της εταιρείας.
Αν κάτι από αυτά αλλάζει τη γνώμη σου, τότε είναι σωστό να την αλλάξει. Μια τόσο σημαντική απόφαση πρέπει να αντέχει στον έλεγχο των ισχυρότερων αντεπιχειρημάτων.
Επίσης, δεν είναι μια απόφαση που πρέπει να λαμβάνεται με βάση τη λογική κάποιου άλλου, ούτε καν τη δική μας. Παραμένει μια απόλυτα προσωπική απόφαση.
Αυτό που οφείλουμε να προσφέρουμε είναι μια ακριβής εικόνα των πιθανοτήτων και των μηχανισμών. Το πώς θα αξιοποιήσεις αυτή την ενημέρωση είναι δική σου απόφαση.
Αυτή είναι η ειλικρινής εικόνα της υπόθεσης. Όχι μια υπόσχεση, όχι μια πίστη, και όχι ένας φόβος.
Είναι η επιλογή κάποιου που προτιμά να αφήσει το ερώτημα ανοιχτό, αντί να το κλείσει οριστικά.
Σύνοψη: Οι άνθρωποι επιλέγουν τη βιοστάση γιατί διατηρεί μια αβέβαιη πιθανότητα μελλοντικής αναβίωσης. Δεν προσφέρει καμία εγγύηση, αλλά η ταφή και η καύση αφαιρούν αυτή την πιθανότητα οριστικά.
Εξερευνήστε αυτό το πρακτικό εργαλείο
Χρησιμοποιήστε το διαδραστικό εργαλείο για να εξερευνήσετε το ερώτημα αυτού του άρθρου.
Φόρτωση του διαδραστικού εργαλείου...
Περισσότερα άρθρα